اظهارات طعنه‌آمیز مربی مستعفی ملوان که روز گذشته روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت، واکنش بهمن صالح‌نیا، سرمربی اسبق ملوان را به همراه داشت. احمدزاده دلیل استعفای خود را درخواست تماشاگران انزلی‌چی و مرتبط بودن آن با افرادی دانست که در لیگ دسته‌دوم هم تیم ندارند.

صالح‌نیا که به‌طور تلویحی مورد اشاره احمدزاده قرار گرفته با مبرا دانستن خود از مظان اتهام تحریک تماشاگران ملوان می‌گوید: «بنده در ورزشگاه حضور داشتم و جو فوق‌‌العاده‌ای هم حاکم بود. اتفاقا تماشاگران به هیچ عنوان علیه احمدزاده شعار ندادند. تماشاگران حاضر در ورزشگاه شاهد هستند که من کسی را تحریک نکردم و تنها تعدادی از لیدرها بودند که علیه احمدزاده شعار می‌دادند. من بنیانگذار ملوان هستم و این تیم با نام من عجین است. با این شرایط من چطور می‌توانم خواستار باخت و درست کردن مسائل حاشیه‌ای برای ملوان باشم؟»

صالح‌نیا که در تمام این سال‌ها به‌عنوان جدی‌ترین آلترناتیو احمدزاده برای رسیدن به نیمکت ملوان مطرح بوده در ادامه با اشاره به روابطش با بعضی از بازیکنان ملوان می‌گوید: «با بسیاری از بازیکنان ملوان ارتباط دوستانه‌ای دارم و همیشه آنها را مجاب کردم از احمدزاده حمایت کنند اما متاسفانه ایشان همیشه سعی می‌کند ذهنیت افکار عمومی را نسبت به من عوض کنند. به‌نظر من وجدان بهترین و بالاترین محکمه است. وجدان من راحت است که کسی را علیه احمدزاده تحریک نکرده‌ام.»

سرمربی اسبق ملوان دست‌کم در اظهارنظرهایش حمایت قاطعی را از احمدزاده به‌عمل می‌آورد: «به نظر من استعفا بزرگ‌ترین اشتباه احمدزاده است. در اولین فرصت با او تماس می‌گیرم تا از این کار منصرفش کنم. جز احمدزاده کسی قادر به اداره کردن ملوان نیست. او باید در ملوان بماند، من هم دورادور می‌توانم نقش اتاق فکر را برای ملوان ایفا کنم.

منبع: سایت گل

“سید جلال رافخایی” بازیکن جوان ملوانان در چند سال اخیر که ستاره ها و با تجربه ها رفته اند و ملوان را تنها گذاشته اند یکی از بازیکنان کلیدی این تیم محسوب می شود و همواره عصای دست “محمد احمدزاده” بوده است. مردی که با عملکرد مناسب خود توانست با پیراهن ملوان به تیم ملی ایران هم برسد. او این فصل هم با وجود تمام پیشنهاداتی که داشت به پیراهن ملوان وفادار ماند و حاضر نشد تیم زادگاه خود را ترک کند.

شب قبل از بازی خواب دیده که قدم به بهشت گذاشته است یک خواب نقره ای دلربا سراغش را گرفته بود. آنقدر قشنگ بود که صبح نمی خواست از خواب بیدار شود. شب بازی لباس هایش را پوشید و کفش استوک دار را پایش کرد تا به زمین برود.

حال عجیبی داشت، هنوز در خواب نقره ای شب پیش غوطه ور بود. گفت: خدایا ! یعنی خواب نقره ای من تعبیر می شود و می توانم امید های هواداران سفید پوش را زنده کنم؟ این را گفت و زیر لب دعایی خواند و داخل زمین رفت. چند دقیقه بعد او دنیا را روی سرش گرفته بود. بله او یک گل قشنگ زده بود تا پرچم های سفید به عشق شکارچی به رقص در آیند و صدای هلهله ی دو آتشه ها به گوش آسمان برسد. در چنین لحاظاتی او ناگهان یاد خواب نقره ای اش افتاد.

یاد پدر ماهیگیرش افتاد که فردا صبح در زیر پل انزلی لبخند خواهد زد. یاد خوشحالی همشهریانش در سراسر جهان افتاد که ملوان تمام زندگیشان است. گفت: شکر. هزار مرتبه شکر.اینها را گفت و زمین “سن سیروس” را بوسید، آخر بازی هم در شب زیبای بندر همراه هم تیمی هایش به سمت هواداران رفتند و به آنها ادای احترام کردند، او هم پیراهن سفید خود را تقدیم پسرک معلولی کرد که همیشه کنار نیمکت ملوان می نشست…

بچه ی موج شکن - کاوه چلمبری

منبع : www.malavanclub.net